پست‌ها

نمایش پست‌ها از سپتامبر, ۲۰۱۵

جشن ناامیدی در یک‌سالگی حکومت

سال گذشته در چنین روزی، برای اولین‌بار در تاریخ افغانستان، قدرت به شکل مسالمت‌آمیز انتقال یافت و حامد کرزی پس از ۱۴ سال بودن بر مسند قدرت، آن را به حکومت مشارکتی وحدت ملی واگذار کرد. مردم با مشارکت در انتخابات نشان دادند که نگاه به آینده دارند و می‌خواهند ‌حکومتی را ایجاد کنند که شایستۀ آن‌ها باشد. سخنان و اظهارات سران حکومت وحدت ملی در روز ادای سوگند و برنامه‌هایی را که به‌ویژه اشرف غنی، رییس‌جمهور در روزها و ماه‌های اول قدرتش بیان کرد، امید را به مردم بازگرداند. با این وصف، اکنون بررسی کارنامۀ یک‌سالۀ حکومت، مستلزم یادآوری دستاوردها و عملی‌نشدن وعده‌های سران این حکومت است. یکم؛ به ‌رغم نگرانی و هراسی ‌که از اختلاف میان آقایان غنی و عبدالله در ذهن مردم وجود داشت، ولی ملت امیدشان به آینده را زنده نگه داشتند و انتظار واردآمدن تغییرات مثبت در زندگی خود را می‌کشیدند. فرمان‌هایی‌ که از سوی رییس‌جمهور در زمینۀ مبارزه با فساد و واردآوردن اصلاحات در نظام قضایی صادر شد، مایۀ دلگرمی مردم شد و کورسوی امید را در دل آن‌ها به وجود آورد. طی مراحل و پایان‌دادن به روند قضایی پروندۀ کابل‌بانک، ع...

وعدۀ اشتغال میلیونی و میلون‌ها بیکار!

ایجاد شغل میلیونی و واردآوردن تغییر در دسترخوان مردم، شعاری بود که دو نامزد دوران انتخابات ریاست‌جمهوری در سال گذشته، سرلوحۀ برنامه‌های‌شان قرار داده بودند. حالا هردوی این نامزدها، سهم برابر در قدرت دارند و یک ‌سال از زمانی می‌گذرد که آن‌ها عملاً سکان دولت را به دست گرفته‌اند. گزارش‌ها و نظرسنجی‌های معتبر، از بدترشدن وضعیت و افزایش ناامیدی مردم نسبت به آینده و بی‌اعتمادی به حکومت، حکایت دارند. فقط کافی است که روند گرفتن گذرنامه را معیار قرار دهیم که روزانه چه ‌تعداد از شهروندان می‌خواهند از هر‌طریقی، راه‌شان را به خارج از کشور باز کنند. اگر ناامنی یکی از این عوامل است، فقر و بیکاری عامل عمدۀ دیگر است. به ‌نحوی می‌توان گفت، اکثر کسانی‌که راه گذر از مرزهای کشور را در پیش می‌گیرند، عمدتاً مهاجران اقتصادی‌اند. این افراد صرف کسانی نیستند که دارای مهارت کار فنی و تخصصی نباشند، افرادی در میان آن‌ها به وفور وجود دارند که دست‌کم دارای تحصیلات سطح لیسانس‌اند. برای بررسی معضل بیکاری، نیاز است تا چند نکته باز شود: یکم؛ شایسته‌سالاری در حکومت از تعهداتی بود که اشرف غنی و عبدالله عبدالله می‌خواس...

اجلاس‌ ریکا و بیانیه‌های آتشین

کابل در روزهای اخیر هفتۀ گذشته و اول هفتۀ جاری، میزبان دو نشست بین‌المللی بود. نشست اول، ششمین کنفرانس همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای «ریکا» بود که در آن نمایندگان کشورهای منطقۀ جنوب آسیا و آسیای میانه شرکت کرده بودند. ‌روز گذشته نیز نشست نمایندگان کشورهای کمک‌کننده موسوم به نشست «مقامات عالی‌رتبه» برگزار شد؛ نشستی که هرسال برای بررسی مراحل همکاری‌های دوجانبه میان دولت افغانستان و تمویل‌کنندگان بین‌المللی برگزار می‌شود. در نشست موسوم به ریکا یا نشست همکاری‌های اقتصادی‌ـ‌منطقه‌ای، حاضران بر حمایت از افغانستان تأکید کردند و رییس‌جمهور غنی نیز بار دیگر بر اهمیت منطقه‌ای کشور و امکان بالقوه برای تبدیل‌شدن محوری برای وصل‌کردن مسیرهای مختلف از شمال به جنوب و از شرق به غرب، تأکید کرد. سخنان آقای غنی و سایر اشتراک‌کنندگان در این دو نشست از چند جهت مهم است: یکم؛ رییس‌جمهور غنی در نشست ریکا در حالی برای پایان‌ جنگ و خونریزی در کشور ابراز امیدواری کرد که نشانه‌ای برای تحقق این «رؤیا» کمتر مشاهده می‌شود. حکومت وحدت ملی در آستانۀ یک‌سالگی‌اش قرار دارد، ولی رهبران حکومت در عمل نشان داده‌اند که تو...